شيدايي ما به صبوري تو پيوند نمي خورد، همچون موجي كه به صخره اي رسد خرد مي شود و زير پاهايت فرو مي ريزد .

در ميان ديدگانت هراسان گمشده ي خود را جست جو مي كردم ، افسوس كه تاريك بود ،‌تاريك ؛ حتي از سوسوي چراغي كه پيش از اين كنج چشمخانه ات مي سوخت خبري نبود. عشق در سياهي چشمان تو گم شده بود و پرسه زدن هاي ما در عطش تابستان بيش از سوختن ديوانه وار بال هايمان در آتش جنون نبود .

عطش عشق ، هرچه بود عشق بود ، خالق آن همه شيدايي و رنگ پريدگي ، خستگي و درماندگي ، خالق آن همه رسوايي !

اولين بار كه به قمار خانه عشق آمديم ، دست آموزي بيش نبوديم كه استادمان شدي .

آهي در بساط نبود ، جز جاني كه بي سبب جا مانده بود و قلب دست نخورده ي عواطف سوزان بي جهت مي تپيد .قبول كردي كه همين ناقابل ها را به ميان بگذاريم !

و بازي شروع شد ! استادي تو و دست آموزي ما ؛ چندي نكشيد كه ما هم در دل باختن و جان دادن خبره ي قمار خانه شديم !

پا پيش گذاشتيم و سرمايه به ميان ، عشق را قمار كرديم ! عاشقانه برديم عشق را در چشمان تو گم كرديم ، قافل از اينكه آن روز كه به قمار خانه آمديم پيش پايمان عشق را باخته بودي و تو به دنبال او بودي و من به دنبال هيچ بودم .

و من دلباخته براي روشن كردن چراغ خاموش ديدگانت پا پيش مي گذارم .اين بار در قمار خانه خاطرتمان مي نشينيم ؛ مي پذيري كه استادت شوم و اين بار تمام وجودم را ، جواني ام را به ميان مي گذارم وهمه ي وجودم را مي بازم تا تو به شوق بردن د قماردوباره عاشق شوي  . . . !